Oportere oratio inpune finem polliceretur

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere?

Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.

Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Graccho, eius fere, aequalĂ­?

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Duo Reges: constructio interrete. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Quis enim redargueret? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem.